Namık Tan, AB Türkiye İlerleme Raporu üzerinden iktidarı eleştirdi

NACHO SANCHEZ AMOR RAPORU Avrupa Parlamentosu Türkiye Raportörü Nacho Sánchez Amor, İmamoğlu davasını izlemek için Türkiye'deydi. Onun öncülüğünde çıkan AB Komisyonu Türkiye İlerleme Raporu da dün yayınlandı. Rapor, yalnızca AB ile üyelik müzakerelerimizin sekiz yıldır fiilen donduğunu söylemiyor; devletimizin kurumsallığının ve demokrasimizin, insan hakları ve özgürlüklerin sürecin başladığı 3 Ekim 2005 tarihinden çok daha geride olduğunu da kayda geçiriyor. Bir zamanlar Türkiye'yi AB üyesi yapacak olan hükümet olma niyetiyle yola çıkan AKP, bugün AB üyeliğimizi fiilen imkânsız kılmış vaziyette. Ne yaman çelişkidir ki, bu yönetim anlayışı, iktidarını halka baskı yaparak zorla sürdürmek uğruna 63 yıllık AB ile ilişkiler tarihimizin bütün birikimlerini ziyan ediyor. AKP, ayrıca, Türkiye demokrasisine yapılan saldırılara karşı Avrupa Birliği'nden gelen eleştirilerin de hakkaniyetten uzak ve önyargılı olduğunu öne sürüyor. Dışişleri Bakanlığı'nın dün yaptığı açıklama da, bir önceki benzerleri gibi aynı ezber ifadeleri içeriyor. Biz de haklı olarak şunu soruyoruz. AB İlerleme Raporunda hangi ifadeler hakkaniyetten uzak? Onlarca belediye başkanımız ve yüzlerce belediye personelimizin, somut olmayan delillerle hukuk usulüne aykırı şekilde tutuklu bulundurulması mı; Selahattin Demirtaş ve Osman Kavala'nın AİHM kararları çiğnenerek hukuksuzca cezaevinde tutulması mı; Cumhurbaşkanı'nın TBMM başta olmak üzere bütün denge denetleme sistemini fiilen kaale almaması mı; ifade özgürlüğü yok sayılarak, kamu yararı için çalışan yüzlerce gazetecinin haksız yere cezaevinde tutulması mı? Bu liste uzayıp gider. Peki bu olgulara yönelik eleştirilerin hangisi önyargılıdır, hangisi haksızdır? Açıklasın, biz de anlayalım. AKP Rejimi önce ABD Başkanı Donald Trump'ın arkasına sığınıyor ve NATO'nun çalkantılar içinde olduğu bir dönemde AB'nin Türkiye'nin stratejik önemini yadsıyamayacağını iddia ederek, Birliğin Türkiye'deki demokrasi ihlâllerini görmezden gelebileceğini ima ediyor. Beklentisi gerçekleşmediğinde ise hırçınlaşıyor ve kendi sorumluluğunu kabul etmeden, kusuru sadece karşı tarafta arıyor. Ernst Fraenkel’in Nazi Almanyası hakkında yazdığı “İkili Devlet” eserinde anlattığı durumu bugün biz yaşıyoruz. Ortada kanunlardan kaynağını alan bir “Norm Devleti” var ama kısmen askıya alınmış ve iktidardakilerin her türlü keyfi tasarrufuna izin veren “Önlem Devleti” ile iç içe geçmiş. Örneğin, etkin bir hukuk sistemi var, fakat bunlar neredeyse tamamen muhalifleri ezmek için işliyor. Savcılar iktidara yakın kişileri ifadeye çağırmaktan bile imtina ediyor. Fon yolsuzluğundan milyarlarca lira usulsüz kazanç elde ettiği bütün kamuoyunda bilinen kişilere bile dokunulamıyor. Velhasıl Avrupalıları suçlamak, bunu milli iradeye sataşma olarak takdim etmek, muhatapları ayrımcılıkla veya çifte standart ile yaftalamak kolay; fakat iş, onların eleştirdiği hususlarda hiç olmazsa kendi halkına hesap vermeye gelince, oralı olan yok. AKP iktidarının dış politikada bel bağladığı Trump da ara seçimleri kaybetti ve söz verdiklerini artık Kongre ve Senato'dan geçiremeyecek. Hükümetin bir dış politika yatırımı daha böylelikle batmış oluyor. Bu arada sandık korkusu da dağları sardı, zira bütün benzer yönetimler birbiri ardına halkın iradesiyle devriliyor. Trump ara seçimlerde hezimet yaşamadan önce Orbán da gitti, Bolsonaro gitti, Vučić gitti. Sırada belki Javier Milei var. Sonunda kaçılmaz olarak sandık halkımızın önüne geldiğinde sıranın kime olduğu da şimdiden belli.