Yavuz Ağıralioğlu ekonomideki büyüme ve refah arasındaki farka dikkat çekti

Türkiye'nin imkânları büyük, milletimizin beklentileri haklıdır. Dünyanın en büyük 16'ncı ekonomisinden bahsediyoruz. G20 üyesiyiz. Avrupa ile Asya'nın kavşağındayız. Bereketli topraklarımız, güçlü sanayimiz, turizmimiz, gençlerimiz, yetişmiş insan gücümüz var. Allah bu memlekete imkân vermiş, milletimiz de çalışmış, üretmiş, alın teri dökmüş. Peki, bütün bu zenginliğin karşılığında milletimiz nasıl yaşıyor? 2025 yılı verilerine göre ekonomik büyüklükte dünyada 16'ncı sıradayız. Kişi başına düşen millî gelirde ise 18 bin 676 dolarla 82'nci sıradayız. Satın alma gücüne göre hesapladığımızda da 62'nci sıradayız. Demek ki ekonomimizin büyüklüğüyle milletimizin refahı aynı seviyede değil. Büyüyoruz diyoruz, emeklimiz geçinemiyor. Millî gelirimiz artıyor diyoruz, asgari ücretlimiz ay sonunu getiremiyor. Sanayicimiz maliyet hesabından başını kaldıramıyor. Esnafımız borcunu çevirmeye, çiftçimiz tarlasını ekmeye, gençlerimiz kendilerine bir gelecek kurmaya çalışıyor. Bir tarafta büyüklüğüyle övündüğümüz bir ekonomi, diğer tarafta geçim derdiyle mücadele eden milyonlarca insanımız var. Bir de rezervlerimize bakalım. Merkez Bankamızın brüt rezervleri 2026 Ocak ayı sonunda yaklaşık 218 milyar dolarken ekim sonunda 158 milyar dolar seviyesine gerilemiş. Elbette devletin rezervi gerektiğinde kullanılacaktır. Bunun için vardır. Ancak milletimizin bilmeye hakkı var: Bu kadar kaynak kullanılıyor da hangi sorunumuz kalıcı olarak çözülüyor? Enflasyon mu bitiyor? Üreticimizin maliyetleri mi düşüyor? Paramızın değeri mi korunuyor? Milletimizin alım gücü mü artıyor? Biz Türkiye'nin zenginliğini yalnızca rakamlarda görmek istemiyoruz. O zenginliği çiftçimizin kazancında, işçimizin ücretinde, emeklimizin sofrasında, esnafımızın bereketinde, gençlerimizin geleceğinde görmek istiyoruz. Üretenin cezalandırılmadığı, ihracatçının kur baskısıyla mücadele etmek zorunda kalmadığı, çiftçinin ithalat karşısında korunabildiği, yatırımcının hukukuna güvenebildiği bir ekonomi istiyoruz. Devletin kaynaklarının israf edilmediği, alın terinin karşılığını bulduğu, büyümenin nimetlerinin milletimize adaletle dağıtıldığı bir Türkiye istiyoruz. Bizim itirazımız Türkiye'nin büyümesine değildir. Büyüyen ekonominin bereketinden milletimizin hak ettiği payı alamamasınadır. Rezerv kullanılmasına da itirazımız yoktur. İtirazımız, bunca imkân kullanılmasına rağmen aynı sorunları tekrar tekrar yaşamak zorunda kalmamızadır. Türkiye fakir bir ülke değildir. Türkiye imkânsızlıklar ülkesi hiç değildir. Bu memleketin toprağı da bereketlidir, insanı da çalışkandır, üretim gücü de vardır. Milletimizden daha fazla fedakârlık istemeden önce, sahip olduğumuz imkânları nasıl yönettiğimize bakmak zorundayız. Biz dünyanın büyük ekonomilerinden biri olmakla yetinmeyiz. Milletimizin de o büyüklüğe yakışır bir refah içinde yaşamasını isteriz. Türkiye'nin gücü buna yeter. Milletimiz bunu hak eder.